پرتودرمانی، درد ناشی از شایع‌ترین نوع آرتروز رو کم می‌کونه

آرتروز شایع‌ترین شکل آرتروزه و وقتی اتفاق میفته که غضروفی که از مفاصل محافظت می‌کونه، ساییده می‌شه. این دردناک و ناتوان‌کننده‌ست، ولی یه تحقیق جدید میگه که پرتودرمانی با دوز پایین (LDRT) ممکene به عنوان یه راهکار عمل کنه.

محققای سراسر کره جنوبی یه کارآزمایی بالینی رو با شرکت ۱۱۴ نفر مبتلا به آرتروز زانو انجام دادن تا دو تا دوز مختلف LDRT و یه درمان ظاهری، که هیچ تشعشع واقعی‌ای نداشت، رو با هم مقایسه کنن. شرکت‌کننده‌ها نمی‌دونستن تو کدوم گروه هستن.

اونایی که دوز بالاتر LDRT رو، که در طول شش جلسه داده می‌شد، دریافت کرده بودن، بهبودهای خیلی بیشتری رو تو درد، عملکرد فیزیکی و وضعیت کلی‌شون، در مقایسه با دو تا گروه دیگه، گزارش دادن (هرچند که یه سری شواهد از اثر دارونما هم وجود داشت).

این غضروف رو تو آرتروز شدید، که تو اون بافت همین الانش هم از بین رفته، بازسازی نمی‌کونه، ولی LDRT به عنوان راهی برای مدیریت علائم و قابل تحمل‌تر کردن آرتروز، امیدبخش ظاهر شده. تست‌های بیشتری هم برنامه‌ریزی شده تا ببینن آیا هیچ تغییری تو ساختار مفصل هم به وجود میاد یا نه.

بیونگ هیوک کیم، انکولوژیست رادیوتراپی از دانشکده پزشکی دانشگاه ملی سئول، میگه: «آدمای مبتلا به آرتروز دردناک زانو اغلب با یه انتخاب سخت بین خطرات عوارض جانبی داروهای مسکن و خطرات جراحی تعویض مفصل روبرو هستن.»

«یه نیاز بالینی برای مداخلات متوسط بین داروهای مسکن ضعیف و جراحی تهاجمی وجود داره و ما فکر می‌کنیم که تشعشع ممکene یه گزینه مناسب برای اون بیمارها باشه، مخصوصاً وقتی که داروها و تزریق‌ها خوب تحمل نمی‌شن.»

همونطور که محقق‌ها اشاره می‌کنن، همین الانش هم یه سری راه‌ها برای مقابله با آرتروز و عواقبش وجود داره، از جمله کم کردن وزن (برای کم کردن فشار روی مفاصل) و داروهای مسکن استاندارد.

در واقع، LDRT همین الانش هم به طور گسترده‌ای به عنوان یه گزینه درمانی استفاده می‌شه؛ ولی نه تو آمریکا. هنوز داده‌های متناقضی در مورد اینکه این دوزهای تشعشع چقدر می‌تونن مؤثر باشن، وجود داره، که تا حدی به همین دلیله که این کارآزمایی جدید انجام شد.

یه گروه درمان ظاهری هم گنجونده شده بود تا به جدا کردن اثرات LDRT کمک کنه و همچنین محدودیت‌هایی هم روی مقدار داروی مسکنی که داوطلب‌ها می‌تونستن مصرف کنن، گذاشته شده بود (که تو تحقیقات قبلی یه مشکل بود).

بخشی از دلیلی که هنوزم یه کم عدم قطعیت در مورد LDRT برای آرتروز وجود داره، به خاطر ضررهاییه که تشعشع می‌تونه ایجاد کنه، اگه به درستی مدیریت نشه. دوزهایی که اینجا داده شدن، کمتر از ۵ درصد از اونایی بودن که معمولاً برای درمان‌های سرطان داده می‌شن و به گفته محقق‌ها، هیچ عارضه جانبی مرتبط با تشعشعی توسط شرکت‌کننده‌های این تحقیق گزارش نشد.

کیم میگه: «یه تصور غلطی وجود داره که تشعشع دارویی، یا درمانی، همیشه تو دوزهای بالا داده می‌شه. ولی برای آرتروز، دوزها فقط یه کسر کوچیکی از چیزیه که ما برای سرطان استفاده می‌کنیم و درمان، مفاصلی رو هدف قرار میده که از اعضای حیاتی دور هستن، که احتمال عوارض جانبی رو کم می‌کونه.»

فکر می‌کنن که آرتروز حدود ۵۹۵ میلیون نفر رو در سطح جهانی درگیر کرده و تأثیر واقعی‌ای روی توانایی‌های جسمی و کیفیت زندگی داره. این بیشتر وقتا بعد از ۴۰ سالگی شروع می‌شه و خطرش با بالا رفتن سن، به طور پیوسته زیاد می‌شه.

کیم میگه: «برای آرتروز شدید، که تو اون مفصل از نظر فیزیکی تخریب شده و غضروف همین الانش هم از بین رفته، تشعشع بافت رو بازسازی نمی‌کونه. ولی برای آدمای با بیماری خفیف تا متوسط، این رویکرد می‌تونه نیاز به تعویض مفصل رو به تأخیر بندازه.»

لینک منبع